İmam
Şafiî Muhammed b. İdris Hazretleri anlatıyor:
Eski
zamanda pek şişman bir kral varmış. Şişko kral zeki hekimlerden birinden
kendisini zayıflatacak ilaçlar talep etmiş. Doktor onu görünce şöyle demiş:
- Allah seni ıslah etsin! Ben ilerisini gören bir doktorum. Sana bakınca
anladım ki, senin ancak bir aylık ömrün kalmış! İlacın sana bir faydası
olmaz ki!
Bunun üzerine kral, söylediklerinin doğru olup olmadığını anlamak için
hekimi hapsettirir. Kral da bu süre içinde halktan gizlenir. Fakat içini öyle
bir üzüntü sarar ki, bir ay içinde iyiden iyiye zayıflar.
Bir aylık zaman geçince kral sağ salim ortaya çıkar ve hapisteki hekimi de
yanına çağırır. Der ki:
- Yalanın ortaya çıktı. İşte ben ölmedim. Bu yalanın sebebiyle seni fena
halde cezalandıracağım. Hekim ise telaşlanmadan cevap verir:
- Allah kralı ıslah etsin! Ben geleceği bilmede Allah'ın en düşük
kuluyum. Fakat ben anladım ki, senin şişmanlığını gidermenin tek ilacı,
ancak keder ve üzüntüdür. İşte bu sebepten dolayı, sana söylediğimi söyledim!
Bunun üzerine kral onu serbest bırakır ve kendisine iyiliklerde bulunur.'
İmam Şafiî bu hikayeyi şu maksatla anlatmış: 'Fazla dert ve tasa, bedeni
zayıflatan ve solduran şeylerdendir.' (Tabii ki sıkıntıdan fazla yeme
durumu hariç)
Yine o şöyle derdi:
'Sana dininden bilgi verecek bir alimin ve beden durumundan bilgi verecek bir
doktorun bulunmadığı bir memlekette oturma.'
Güzel Sözler
