|
DİNİ HİKAYELER
DİĞER
HİKAYELERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ.
AYYAŞI ALIKOYMA
Mansur'un
emriyle, Beytülmalın kasasını açmışlardı ve herkese oradan, bir miktar
veriyorlardı. Şakrani de Beytülmaldan payını almak için gelenlerden
biriydi. Fakat kimse onu tanıyamadığı için, kendisine bir pay almaya,
vesilesi yoktu. Cedlerinden birinin köle olup Resul-i Ekrem (s.a.a)'in onu azat
etmiş olması itibariyle bu azatlık unvanı ister istemez Şakrani'ye de,
oradan miras kalmıştı ve onun için kendisine, 'Mevla Resulallah' yani
Resulullah'ın azatlısı diyorlardı. Kendisine gelen bu unvan, Şakrani için,
bir nevi intisab ve iftihar sayılıyordu. Bu yüzden o da kendisini, risalet
hanedanına mensup sayıyordu.
Bu
arada, Şakrani'nin meraklı ve endişeli gözleri, Beytülmaldan kendisi için
payını alacak bir, vesile aramaktaydı ki, İmam Sadık (a.s) 'ı gördü. Yanına
giderek hacetini söyledi. İmam gitti uzun sürmedi. Şakrani için bir pay alıp
bizzat getirdi onu Şakrani'nin eline verdiği zaman yumuşak bir dille ona, şu
cümleyi söyledi:
- İyi bir iş kimin tarafından yapılırsa yapılsın, iyidir fakat senin
tarafından ve risalet hanedanına bağlı olduğun için daha iyi ve daha güzeldir.
Kötü bir işe gelince, oda her kimse tarafından yapılırsa yapılsın, kötüdür
fakat aynı intisabından dolayı, senin tarafından yapılırsa, daha çok kötü
ve daha çok çirkindir.
İmam
Sadık (a.s) bu cümleyi buyurunca, İmamdın onun sırrından yani, ayyaşlığından
haberdar olduğunu anladı. İmam onun, ayyaş olduğunu bildiği halde,
kendisine sevgi gösterdi ve sevgisinin arasında, kusurunu da söyledi. Şakrani
bundan çok utandı ve kendisini kınadı.
El-Envarü'l-
Behiyye
DİĞER
HİKAYELERİ OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ.
|